LEERKRACHTEN 
Brammetje Baas krijgt twee leerkrachten. De wat oudere Meester Vis probeert Brammetje in het gareel te krijgen, terwijl de jonge Meester Mark het gareel aan Brammetje probeert aan te passen. Toch is Meester Vis geen karikatuur van de slechte leraar; ook hij wil het beste voor al zijn leerlingen. Net daarom roept de film heel wat genuanceerde vragen op over het onderwijs. Moeten leerkrachten meer open staan voor de persoonlijkheden van hun leerlingen? Of kan je van leerkrachten niet verwachten dat ze alle kinderen individuele ontwikkelingsmogelijkheden geven?
We hebben drie filmpjes voor u geselecteerd die het hebben over het onderwijs: een lezing van Sir Ken Robinson (boven), een lezing van Prof. Wim Van den Broeck (links) en een korte introductie van de scenarioschrijfster van Brammetje Baas, Tamara Bos (onder). Alle drie geven ze andere visie op wat en hoe het onderwijs zou moeten zijn. Veel stof voor inspiratie en discussie.
In de film Brammetje Baas staat de overbeweeglijke Bram, van zichzelf al een kei in lezen, schrijven en nadenken over de wereld, op het punt om naar het eerste leerjaar te gaan.

Helaas voor Bram is zijn meester Vis vooral bezig met het (tevergeefs) in toom houden van Brams drukke gedrag (door de filmmakers bewust niet als ADHD bestempeld). Met zijn inspanningen om Brammetje in de pas te laten lopen (stil zitten, want er moet gewerkt worden) bereikt de leerkracht slechts één ding: de prachtige Bram gaat binnen de kortste keren met tegenzin naar school. Thuis op de trampoline zet hij extra hard af in de hoop weg te komen van de wereld waarvoor hij eigenlijk zoveel aanstekelijke interesse heeft.

Maar gelukkig, het komt goed. Als meester Vis zijn been breekt, komt er een invaller die wél oog heeft voor de jongen. Eind goed al goed. Of geeft de film te simplistisch beeld van het probleem?
Volg de boeiende discussie over het onderwijs in Brammetje Baas op http://www.mandypijl.nl/weblog/heeft-ons-onderwijssysteem-wel-plek-voor-brammetjes.html